آنچه می آموزیم، یا از راه «نگاه و چشم» است و یا از مسیر «گوش و شنیدن».
می پرسیم و جواب می گیریم
می شنویم و می آموزیم.
اگر شنوایی نداشته باشیم، آموختن برای ما هرچند ناممکن نمی شود، اما بسیار دشوار می گردد.
دانش، گنجینه ای است که با پرسیدن به عنوان یک کلید می توان به آن دست یافت و نقش گوش و شنوایی و سمع و استماع در این میان مهم است.
در برخورد با دانایان و هنگام حضور در مجلس علم و محضر عالم گشودن این دریچه دانش ضروری است.
بقول بابا افضل کاشی:
کم گوی و به جز مصلحت خوش مگو
وزهرچه نپرسدت کسی، پیش مگو
گوش تو دو دادند و زبان تو یکی
یعنی که دو بشنود و یک بیش مگو
